سالمندی یکی از مراحل حساس و سرنوشت ساز رشد انسان است که بر خلاف عقیده رایج، نه تنها پایان زندگی نیست، بلکه بهعنوان یک روند طبیعی گذر عمر و زندگی مطرح می گردد. از این روست که امروز در بسیاری از کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه، سازو کارهایی که موجبات پیوستن سالمندان به جامعه را فراهم میآورند (هاشمینژاد، 1401).
بزرگ شدن شهرها و دگرگونی زندگی ساکنان شهری نوعی احساس مطرود بودن را در سالمندان به وجود آورده است، زیرا اکثر سالمندان، افرادی هستند تنها، دچار محدودیتهای حرکتی و بیماری هایی که سلامت آنها را به خطر میاندازد. سالمندان به عنوان قشر مهمی از هر کشور نیازمند برخورداری از امکانات و تصحیلات مطلوب در تمام زمینههای اجتماعی، پزشکی، شهری و غیره میباشند.
سالمندان ذخایر باارزش هر کشور و بهترین انتقال دهنده فرهنگ در هر جامعه ای می باشند. درک نیازهای این قشر از جامعه و برنامه ریزی برای تامین آنها می تواند در بهبود کیفیت و امید به زندگی آنها موثر باشد. سالمندان به دلیل داشتن فراغت بیشتر و نیاز به فعالیت های سبک جسمانی مثل پیاده روی، بیشتر وقت خود را در فضاهای باز و پارکها می گذرانند، بنابراین بهبود بخشی و طراحی هر چه بهتر پارکها و فضای سبز متناسب با نیازهای سالمندان دارای اهمیت ویژه ای می باشد.